Tą pozycje powinien znać chyba każdy fan M&A. Historia czwórki z pozoru nic nie łączących osób, którzy przemierzają przestworza w celu łapania przestępców. A wszystko po to aby zarobić trochę pieniędzy i zjeść dobre jedzenie :).Opisanie tego anime w ten sposób było by jednak wielkim kłamstwem i nie dopowiedzeniem. Zastanawiam się czy w ogóle jakiekolwiek streszczenie, opis, jest w stanie oddać nastrój i „życie” tego anime. Ale może od początku…

Akcja serialu, który liczy 26 odcinków, rozgrywa się w latach 70tych XXI w. Tak naprawdę tamtejszy świat przypomina ten nasz z lat 40-50, czyli epokę blusa i detektywów. Świat pełen tajemnic, i czarnych zaułków, niczym świat Noira, z tą różnicą, że zamiast samochodów mamy statki kosmiczne, a na Ziemi już nikt prawie nie mieszka. Jednym słowem kosmos został ujarzmiony przez ludzi, a Ziemia, prawie całkowicie zniszczona, nie nadaje się do życia. I tak oto poznajemy (na samym początku) dwójkę „poszukiwaczy bandytów” Spike'a Spiegel'a i Jet'a Black'a przemierzających wszechświat na statku „Cowboy Bebop”. W trakcie rozwoju akcji, kosmicznymi kowbojami zostają: piękna szulerka Faye Valentino, i dziewczynka imieniem Ed - najlepszy haker jakiego znały przestworza. Oczywiście nie możemy pominąć najinteligentniejszego psa Eina.

To główni bohaterowie, których pełną tajemnic przeszłość, poznajemy w trakcie trwania serialu. Jednak najbardziej rozwinięta kwestią jest, jak nie inaczej historia miłosnego trójkącika, czyli Spika, jego ukochanej Juli i Vicious'a- w przeszłości najlepszego przyjaciela naszego kowboja.

Co do fabuły, to należy dodać, że ma ona swój charakterystyczny smak. W wielu przypadkach wywoła ona u nas histeryczny śmiech (szczególnie Ed), z drugiej strony oglądając ją, mamy ciągłe uczucie jakieś tajemnicy i wrażenie jakoby „śmiechu przez łzy”. Potęgują to zwłaszcza ciemne kadry. Uważam, że właśnie takie odczucia przysporzyły Cowboyowi wielu fanów.

Historia bohaterów opowiedziana jest tak jak należy- ani zbyt dogłębnie, ani zbyt pobieżnie, każdy ma tu swoje pięć minut. Samo zakończenie jest refleksyjne i zmusza nas do zastanowienia, i rozwinięcia swojej wyobraźni, niczym zakończenie z „Przeminęło z wiatrem” (taka mała dygresja :P ). Również historia miłosna, nie jest kolejna banalną opowiastką, czujemy jakby było to najprawdziwsze anime o życiu.

Z drugiej strony, (można to potraktować jako minus lub plus, zależy kto co woli) nie wiem czemu, ale po obejrzeniu miałam jakby wrażenie, że Cowboy Bebop podobny jest do amerykańskiego kryminału, opowiedzianego jednak przez japończyka. Nie zmienia to jednak faktu, że bez Bebopa, świat anime nie byłby już tym samym.

Teraz kolej na kreskę i muzykę. Co do pierwszej to nikt nie powinien mieć zarzutów. Można nawet powiedzieć, że należy ona do „tej z wyższej półki”. Nie jest ona jednak tak bogata jak u Satoshiego Urushihara, ma jednak to coś, dzięki czemu oglądamy anime „bez jakichkolwiek zgrzytów”

Muzyka to już jednak 100% cudeńko. Zresztą nie ma co się dziwić, skoro wzięła się za nią sama Yoko Kanno i uwielbiany przez zemnie Steve Conte! Wystarczy posłuchać openingu „Tank” i endingu „The Real Folk Blues”, a już czujemy się jakbyśmy żyli w świecie naszych bohaterów.

Same tytuły wskazują, że muzyka ta jest połączeniem Jazzu, Blusa i Rocka oraz Bebopa -stylu muzycznego, od którego pochodzi tytuł anime.

Nic tylko polecać…..

Autor: Faye

Zobacz także:
Galeria: Cowboy Bebop
Muzyka: Cowboy Bebop